Verpleegkundige en schrijfster Corien Feenstra: ‘De moord moest wel kloppen’
interview / Alles in de medische thriller Fatale oplossing is fictief. Maar tijdens het schrijven ervan maakte senior verpleegkundige Corien Feenstra goed gebruik van haar persoonlijke ervaringen

Een frisse voorjaarsdag in 2020. Nederland zit middenin de eerste covid-lockdown als verpleegkundige Corien Feenstra (49) en haar man – journalist en thrillerschrijver Erik Betten (47) – samen thuis een kopje koffie drinken. “Best bijzonder eigenlijk dat er zo veel ziekenhuisseries zijn, maar zo weinig medische thrillers”, zegt Corien peinzend. “Zullen we dan samen zo’n thriller schrijven?”, oppert Erik. Vier jaar later ligt Fatale oplossing er.
Moordspelen
Als ervaren verpleegkundige interne geneeskunde werkt Corien tijdens die eerste coronagolf op de covid-afdeling van haar ziekenhuis, Medisch CentrumLeeuwarden (inmiddels Frisius MC). Vaccins zijn er dan nog niet, dus voor de zekerheid vermijdt ze het contact met vrienden en familie zoveel mogelijk.
“Zo hectisch als het in het ziekenhuis was, zo saai was het thuis”, zegt ze aan de keukentafel van hun huis in het Friese Dronryp. “Dus toen Erik voorstelde om het plot van een medische thriller uit te werken, werd ik direct enthousiast. In de loop der jaren hebben we voor onze vrienden veel moordspelen gemaakt. Ik wist dus dat we samen goed een spannende verhaallijn konden bedenken.”
‘Ik wil een realistisch kijkje achter de schermen geven’
Als hoofdpersoon kiezen ze een vrouwelijke arts-assistent, Chris Griffioen, die in een Gronings ziekenhuis werkt. Als daar steeds meer patiënten onder verdachte omstandigheden overlijden, gaat ze op onderzoek uit. Hoe dichter ze bij de waarheid komt, hoe harder ze van verschillende kanten wordt tegengewerkt.
In rap tempo plot het echtpaar de hele roman. Die delen ze op in veel korte hoofdstukken met spannende cliffhangers, zodat de lezer steeds wil weten hoe het verder gaat. Daar komt de ervaring van Erik (die voor zijn roman Quarantainein 2019 de Schaduwprijs voor beste thrillerdebuut won) natuurlijk goed van pas. Corien houdt zich vooral bezig met de nauwkeurigheid van het verhaal. “Ik wil lezers een realistisch kijkje geven achter de schermen van het ziekenhuis. Alle medische aspecten moesten dus precies kloppen.”
Machtsperikelen
Als de opzet stevig staat, gaat Erik schrijven. Vervolgens redigeert Corien elk hoofdstuk. “Het was bijzonder te ervaren hoe de personages echt tot leven kwamen”, vertelt ze. “‘Dat zou Chris nooit zo zeggen’, hield ik Erik dan bijvoorbeeld voor. Alsof ze iemand van vlees en bloed was, die we persoonlijk kenden.” Voor de volledigheid gaat ze ook te rade bij onder anderen een apotheker en een internist. “Ik wilde zeker weten dat de moordmethode die ik had bedacht echt zou werken.”
Was het voor de geloofwaardigheid niet logischer geweest een verpleegkundige als hoofdpersoon te kiezen? “Nee, want machtsperikelen spelen een belangrijke rol in het verhaal. En daar krijgen arts-assistenten nu eenmaal nog meer mee te maken. Na ruim 20 jaar in de zorg vond ik het trouwens niet lastig me in Chris te verplaatsen – daarvoor heb ik in al die jaren genoeg gehoord en gezien.”
Pseudoniem
Voor haar werkgever is het vermoedelijk best spannend, een medewerker die een thriller schrijft over een moord in een ziekenhuis. Maar Coriens leidinggevenden legden haar geen strobreed in de weg. “Een van hen vroeg ‘Moeten we ons zorgen maken?’, maar toen ik had uitgelegd dat alles in het boek fictief is, vond ze het verder prima. Niemand in het ziekenhuis heeft gevraagd om vooraf iets te mogen lezen.”
‘We zijn al 29 jaar samen, maar dit project heeft onze relatie verder verdiept’
Dat het schrijversstel niet onder hun eigen naam, maar onder het pseudoniem Rifka Faber publiceert, heeft dus niet met Coriens werk te maken. Of toch wel? “Twee auteurs op een boek leek ons niet praktisch – dat zoekt zo onhandig in de winkel of bibliotheek. Maar inderdaad, mijn eigen naam gebruiken voelde ook wat ongemakkelijk. Toch raar als een patiënt net over dood en verderf heeft gelezen en dan de naam van de schrijver op het naambordje van zijn verpleegkundige terugziet.”
Serie
De samenwerking van het echtpaar smaakt naar meer, aldus Corien “We hebben enorm veel plezier beleefd aan het maken van dit boek. We willen dus graag samen blijven schrijven. Sterker nog, dat hebben we al gedaan. Onze redacteur vroeg of we ter promotie van Fatale oplossing een aanvullende novelle wilden maken, die alleen digitaal verkrijgbaar is.
Het kaartenhuis gaat over de opa van Chris, een voormalig politierechercheur. Maar ook over Chris zelf hebben we nog genoeg te vertellen. Wie weet komt er dus wel een hele serie met haar.” Ruzie hebben ze tijdens het schrijven eigenlijk nooit gemaakt. “We kijken door een heel andere bril naar de tekst. Wat dat betreft vullen we elkaar als schrijvers juist goed aan. Dat was echt een ontdekking. We zijn al 29 jaar samen, maar dit project heeft onze relatie verder verdiept.”
Gouden tip
Heeft ze tot slot nog een gouden tip voor zorgprofessionals met schrijfambities? “Lees zoveel als je kunt. Stel jezelf bij elk boek de vraag: waarom vind ik dit wel of niet goed? Wat werkt? Dat helpt je om zelf een betere schrijver te worden.”






